Veel bushaltes zijn nog niet toegankelijk voor iedereen

In Nederland is meer dan de helft van alle bushaltes niet goed toegankelijk voor mensen met een beperking. Dat blijkt uit onderzoek van RTV Oost en andere regionale omroepen, die gebruikmaakten van gegevens van ov‑organisatie DOVA.

Vooral mensen met een visuele beperking, zoals blinden en slechtzienden, hebben het moeilijk. Ongeveer zes van de tien haltes hebben geen goede hulpmiddelen, zoals geleidelijnen of duidelijke instapmarkeringen. Voor mensen die een rolstoel gebruiken, is bijna de helft van de bushaltes niet geschikt.

Wat gaat er mis?

Op veel plekken ontbreekt het aan basisvoorzieningen. Zo staan sommige haltes alleen uit een paaltje langs de weg. Dat maakt het voor veel mensen lastig – of zelfs gevaarlijk – om de bus te bereiken. Ook komt het voor dat er wél geleidelijnen zijn, maar dat die niet aansluiten op de stoep of de omgeving. Dan helpt het alsnog niet.

Daarnaast spelen menselijke factoren een rol. Buschauffeurs moeten reizigers kunnen zien en soms extra hulp bieden. Dat lukt niet altijd.

Grote verschillen tussen gemeenten

In sommige steden zijn veel haltes goed ingericht, maar in landelijke gebieden gaat het vaker mis.
Een voorbeeld is de gemeente Lopik, waar 95 procent van de haltes als ontoegankelijk is geregistreerd. Daar gaat het vaak om eenvoudige buurtbushaltes zonder voorzieningen. De gemeente geeft aan dat de infrastructuur in deze buitengebieden niet is ingericht op mensen met een beperking.

In grotere steden zoals Amersfoort of Utrecht zijn juist veel meer haltes volledig toegankelijk.

Waarom is dit belangrijk?

Toegankelijk openbaar vervoer is een mensenrecht. Mensen met een beperking moeten zich vrij kunnen verplaatsen: naar werk, vrienden, sport of andere activiteiten. Als een bushalte niet toegankelijk is, kan dat zorgen voor uitsluiting of isolement. Dat is niet alleen praktisch lastig, maar heeft ook gevolgen voor het welzijn van mensen.

Wat moet er gebeuren?

Belangenorganisaties vinden de huidige situatie zorgwekkend en roepen op tot investeringen in betere infrastructuur. Denk aan:

• geleidelijnen die goed aansluiten op de omgeving
• bushokjes of duidelijke markeringen
• perrons die breed én hoog genoeg zijn
• veilige, herkenbare routes naar de halte

Met relatief eenvoudige aanpassingen kunnen bushaltes een stuk toegankelijker worden voor iedereen.